Sol Şiiri - Roşan Orhan

Solumda,
kulaklarıma, boynuma,
saçlarıma değen nefesi değil,
yalnızca çocukluğu.

Eksik bir ninni gibi dolanıyor oda
ıssız bir kuş fısıltısıyla.

Annesinden içmediği sütü
göğsümde büyütüyorum,
süt değil belki,
zamansız bir ağıt,
öksüz bir beyazlık.

Onu çok önce,
daha çok önce,
bir suyun aynasında gökyüzü

çoğalmadan sevmiştim.
Bir pencereden düşen ışık gibi,
şehrin tam ortasında
kimsesiz bir salıncağın
ağır salınımında.

Ellerimi açıyorum,
bir çocuk sesi doluyor avuçlarıma,
hiç susmayan, hep yankılanan.