Sokak ressamı
Buruşuk bir tuval kanlı gözlerden besleniyor
Ölüm kokulu bir çay dudakları yakarken renkler renklerle cilveleşiyor
Koyu kahve tonunda damla damla yağmur var-
Şehir kederle ıslanıyor.
Ve hasırlar üzerlerinde insan yığınları
Afyonlar ellerinde dökülüyor burunlarından düşünce kurtçukları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta