Pazartesi idi günlerden o gün,
Mesai bitimi dönmüştü yorgun,
Kadın, sen mi dedi biraz da kırgın,
Çocuk, babam deyip kapıya koştu.
Ne var hanım deyip girdi kapıdan,
Kadın, moda dedi bey oturmadan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
