Sobe Şiiri - Ömer Altun 2

Müstesna kirpiklerinden geçit yok
Zanlımdır gözlerin…

Süzüldükçe rutin hazanlar can içimden
Sızın döküyor gün gün ömrümü
Yol üstü hasret söyleyişlerinde
Söküldükçe gönlüm bağları
Lime lime sıyrıldı kemiğim etimden...

Ağzımda kum ve taş tıka basa
Soluğum avuç için kafesinde viran…

Yokluğun hudutlarımda cemre
Sen ki çiy tanesinde dolunay
Talan ettikçe kıyılarımı siman
Zabıtlar tutuyorum hıçkırıklarla
Sevgilim ismin vurgununda nabzım naçar…

Gönlüm sevda bohçası nedamet kokulu
Firari hisler kursağımda tasa…

Ruh pazarında cesetler dirhem
Yaprak yaprak döküldü takvimden günler
Köze dönüştürür iken ıraklığın
Kirpiklerindir baharlarımı çöllere düşüren…

Kaynayan okyanus dalgaları gözlerimde katre
İzahı yok gelgit sevmelerinin…

Korkma
İncitmez dudaklarım soğuk yanaklarını
Ramak kaldı ebet sılaya
Vuslat mahşerde yeşeren yasemin çiçeği
Sen dumansız yangınım
Ey kahrını yüzüme d’okuyan
Tahriş edilmiş bakışlarla bekliyorum gözlerini
Geniz yakan hasretin zerre cürmümde tufan
Sensiz aşındı dimağımdan sürur ve mecal
Can içim
Elma dersem sevdalan kalp özünden
Armut dersem hasretlen
Çık artık saklandığın yerde
Önüm arkam sağım solum sobe…