Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
kalanların vurduğu yüreğin iziydi yanık dizeler, tebrikler
o sızı dizeleride sarmış, alkış
toprağım muhteşem bir şiirle dönüş yapmışın,kalp bir cam şişesine benzer kırıldığı zaman onarması çok zor ne kadar ne etsende izi sızısı kalır harika şiirini ve seni kutluyorum++
Necla hanım, tekrar hoşgeldiniz.
Çok da güzel bir şiir getirdiniz, kutlarım.
Okumaktan keyif aldım bu güzel şiirinizi.
Son dizeler özellikle mükemmel:
.....
'mevsimler ağlıyor ölmüş baharı
yaz da gelmem diyor bak güzü kaldı
dilerim sevdalar böyle bitmesin
kimsenin dalında baykuş ötmesin
zamansız ayrılık gelip çatmasın
şimdi bak yürekte bir sızı kaldı
....
Tam puanımla sizi ve şiirinizi kutluyorum. Saygılar sunuyorum.
bak zamansız çaldı felek kapıyı
yaşanır mı bilmem yar senden ayrı
mevsimler ağlıyor ölmüş baharı
yazda gelmem diyor bak güzü kaldı
-----Necla hanım şiir çok duygulu , şair diyor ki ; kalan bile beni mutlu ediyor ,sevgi yüklü şiirin izi ve sizi kutluyorum saygılar sunuyorum .
Yıpranmış bir ipin incelen yerine kopmasın diye düğüm atarsanız artık asla oradan kopmaz. Belki ipin en sağlam yeridir.Fakat her dokunduğunuzda canınızı acıtır. Bir tahtaya çiviler çaksanız, çıkartsanızda aynen öyle da nasıl izi kalıp eskisi gibi olmazsa kırılan kalp de aynen öyledir.Yapıştırılsa da izi kalır. Yürekte de sızısı... Kutluyorum içtenlikle Necla' cığım. Sevgilerimle.......
Olanca duruluğu ile akan bir nehir gibi, berrak net sitemin zirvelerinde güzel bir şiirdi... Kutluyorum Necla Hanım... Saygımla...++
Çok başarılı bir şiir Necla Hanım........ Duygular çok arı bir dille ve çok duru bir anlatımla dizlere dökülmüş....
Şiirinizi ve sizi kutlarım....... Sevgilerimle............
Gelir elbet bahar, aldanma kışa
Çekilen onca yük, gider mi boşa
Umudu diri tut, sürme yokuşa
Aşıldı engeller, bak düzü kaldı... Mustafa Bay, 'ZEYBEK HOCA'
Sitemkar ama güzel bir şiir..
Bir dörtlükte benden Necla Hanım.
Kutluyorum..
şiir küllenmiş yaraları tutuşturdu sevgili şairem..yüreğinize sağlık..tam puanla..
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta