yağmurlardan arta kalan güneşlerde,
siyanürlü aşklar yaşıyorum,en alasından,
ellerimde yapışkan kanlar içindeki belalar,
gittikçe gözlerimde büyüyor yakınlar,
umutlar sehpada bir idam mahkumu,
vurulduğu yerde kanı toprakla sıvanmıştır sevdamın,
buz kokan sevgililerin koynunda dolaşır,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta