Sensizliğin çığlığıydı yüreğimden kopan,
Ay susmuş, yıldızlar kaçmıştı.
Dağlardan çığ düştü ovaya,
Hasretime,
Çiçekler gül açtı baharın hatırına...
Düşüp yollara canısını arardı her dem,
Sevmişti bir kere, dönüşü yoktu,
Kapkara gecelerde neydi
Şafağın özlemi...
Gülleri gül yüzlüme sitem etmiyor
..



