Sırtı pek, karnı tok olanların da,
Çok derin ve sancılı yaraları vardır.
Üstlerinden, çekilince güneşler,
Karanlıkta acılarıyla başbaşa kalır.
İyileşmek için para ile pulu saçanlar,
Neden, fakirlerin sıhhatini kıskanır?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yüreğinize sağlık..Ne para ne pul, önce sağlık...Sağlık kadar değerli bir şey yok..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta