HEP DÜŞÜNÜRDÜM İNSAN KENDİ KENDİNE KENDİ ELLERİYLE
KENDİ HAYATINI NASIL MAHF EDER
ÖYLE BİR OLUYORMUŞ Kİ NE KENDİSİ ANLIYOR NEDE TEK BİR SORU SURABİLİYORMUŞ YÜREĞİ
OYSA BENİ SEN GİBİ SEVEN BİR BAŞKASI DAHA YOKMUŞ
ÜSTELİK BENDE ÇOK SEVMİŞİM SENİ
İNSAN KAYBEDİNCE GERÇEKTEN DAHA İYİ ANLIYORMUŞ
BENDE SENİ KAYBETTİĞİMDE ANLADIM
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta