Sıtara Şiiri - Kasım Kobakçı

Sonsuzluk ufkunda, ey nazlı yıldız...
Elem ve tasayı, sil sen Sıtara.
Göklere erince, kalmazsın yalnız...
Işığın şavkını, sal sen Sıtara.
*
Karanlık çökünce, korkuya değil!
Zifiri gecede, kuşkuya değil!
Yönünü şaşırıp, boşluğa değil...
Ümidin koynuna, dal sen Sıtara.
*
Hakikat burcuna, çağırdı felek...
Orada, huzurla dolsun o yürek.
Dünya gurbetinde, gülümseyerek...
Neşeyi ruhuna, çal sen Sıtara.
*
Kıymet biçmeyerek, şöhrete, şana...
Derman oluyordun, yaralı cana.
İrem bağlarına, girip yan yana...
Kevser ırmağından, al sen Sıtara.
*
Varınca yaylaya, inse de firak...
Silinmez hatırdan, o nurlu duvak.
Ukba diyarında, durma hiç ırak...
Gönül peteğine, ban sen Sıtara.
*
Garibi yanıltmaz, ecel şüphesiz...
Dön şu yalan yurttan, gitme kimsesiz.
Abimin mert dengi, kalma nefessiz...
Otağında öyle, kal sen Sıtara.