Sisifosa Dönüşmek Şiiri - Can Yaban

İşte aldık topumuzu yine önümüze,
Sürüyoruz dünü dünden bu günümüze,
Zamanın olay yerinde kalması gerekirdi halbuki
Sırtımızda kaldı, bulaştırdık elimize, yüzümüze

Devrederken görevi ay güneşe, gündüze
Çıkarmak için uğraştık topumuzu tepeye dümdüze
Yine yuvarlanıp düşeceğini biliyorduk oysa ki
Sürüp gitti olayımız bundan böyle tekdüze

İtmeye kabulleniş, intiharı uzaklaştırarak getirdi dize
Başkaldırı varoluşta sarıldı haykırarak tinimize
Anlamsızlık bundan ibret almamış demek ki
Çamurla, tozla girdi zihnimizde saklı inimize

Terkederken toprağı bahar, bırakırken hazana, güze
Nesnelerde aradık mutluluğu dönemedik hiç öze
Azabı kabullenmenin adı bu olsa gerek ki
İterken topu çileyle, kanamadık duygulu bir söze

Tan ağarınca çıktık tepeye yine güneş vurur tam yüze
Burada da hasret düştük yeli saran bir güze
Duracak biliyoruz bu top elbet ki
Yılmadan iteceğiz tepelere, umut dolu payize