Sırtımdan Vurdular Şiiri - Sevim Şahin

Bak gördün mü nasıl bitti mutluluk,
Bir an sürdü, ömürden çaldı umut.
Sırtımdan vurdu en sevdiklerim,
Düşman uzakta, yara içimde büyüdü.

Ne ana bildiler ne kardeş,
Kan değilmiş demek bağlayan.
Gözleri döndü “canım” dediklerim,
Paramparça kaldım, benden arta kalan…

Öyle bir zaman yaşıyoruz ki
Herkes kendince masum, kendince haklı
Kırdılar kalbi, sustum, çekildim,
Aynı kan… ama vicdanlar farklı

Görüşmüyoruz artık, yüzüm yok aynaya,
Sorarsan iyiyim… yalanım kolay.
Bu yol zorlu, ateş korlu,
Yüreğim yanıyor ama alıştım yanmaya.

Dost dediğim yar oldu derdime,
Sözleri bıçak, susuşu cellat.
Ben herkesi kendim gibi sandım,
Hata ettim… bedeli ağır, hayat.

Öyle bir zaman yaşıyoruz ki
Seven kaybediyor, vuran kazanıyor
Kırdılar kalbi, suç bana kaldı,
Çünkü hâlâ insan gibi inanıyorum

Sonunda yalnız kaldım ama başım dik,
Giden gitti… kalan acı gerçek.
Bu dünya kimseye kalmaz derler ya,
Ben kalbimi gömdüm…
O bana yeter… YETER

Sevim Şahin
5.5.2025