Sırtımdan Vurdular Şiiri - Sevim Şahin

Bak gördün mü nasıl bitti mutluluk,
Bir an sürdü, ömürden çaldı umut.
Sırtımdan vurdu en sevdiklerim,
Düşman uzakta, yara içimde büyüdü.
Ne ana bildiler ne kardeş,
Kan değilmiş demek bağlayan.
Gözleri döndü “canım” dediklerim,
Paramparça kaldım, benden arta kalan…
Öyle bir zaman yaşıyoruz kiii!
Herkes kendince masum, kendince haklı!
Kırdılar kalbi, sustum, çekildim,
Aynı kan… ama vicdanlar farklııı!
Görüşmüyoruz artık, yüzüm yok aynaya,
Sorarsan iyiyim… yalanım kolay.
Bu yol zorlu, ateş korlu,
Yüreğim yanıyor ama alıştım yanmaya.
Dost dediğim yar oldu derdime,
Sözleri bıçak, susuşu cellat.
Ben herkesi kendim gibi sandım,
Hata ettim… bedeli ağır, hayat.
Öyle bir zaman yaşıyoruz kiii!
Seven kaybediyor, vuran kazanıyor!
Kırdılar kalbi, suç bana kaldı,
Çünkü hâlâ insan gibi inanıyoruuum!
Sonunda yalnız kaldım ama başım dik,
Giden gitti… kalan acı gerçek.
Bu dünya kimseye kalmaz derler ya,
Ben kalbimi gömdüm…
O bana yeter… YETER!

Sevim Şahin
5.5.2025