Sırr-ı Emanet

Güle dokunur gibi hayata değen,
Bir kalbe acıyla uzanır eller.
“İstemeyiz seni” der gibi gülen,
İki yüzlü, kibirli, nankör bedenler…

“Denk değiliz” diye fısıldar diller,
Unutur toprağa döneceğini.
Kibirle adımı atarken gafil,
Bilmez ki nefesin tükeneceğini.

Rabbimin izniyle esince yeller,
O dilediğince döner bu çarklar.
O’ndan habersizce kıpırdamaz yaprak,
Ne bilgiye erer, ne güç yeter halklar.

Her şeyi gören var, duyan bir Allah,
Sessizce çekilen ahı bilir O.
Gizlide kalan her sitem, her nigâh,
Kırılan kalpteki yükü bilir O.

Sanmasın kimse yanına kalır,
Sorulur hesabı her bir yaranın.
Kul hakkı Yüce Divan’a varır,
O gün hüznü biter canı yananın.

Ey Emin Sultan, sabret ve dayan,
Hakk’a emanettir senin bu canın.
Mevla’ya sığınan yolda kalır mı?
Elbet selamettir senin son durağın.