Camsız çerçevesiz
Beyaz perdelerde künyesi takılı kalan soğuk yeller gibi
Ziynetini ölü koynundan çıkarıp
Elektro dalgalı mahkumiyet ruhunu cansız kafeslere dipdiri teslim etmeye
Kalbinden uzak evlerini sırtında taşıyordu insanlar
İnim inim inleyerek cürümünü toprağa basan demir beton çöp ve çelikten çil çil
Tabutlaşmış bedenlerinde tamamlanmamış yarışlarla parçaları bozulmuş ve yıpranmış fosilden
Harabe siciller inşa ediyorlar durmadan
Uçurum peşinde koşuyorlardı
Kayıt dışı küflü ve kaçak bir dosya gibi rafa kaldırıldığı ışığı saklayan
Güneşi perdeleyen
Eşiği kapısı ölçülmez hesaplara çıngıraklı çil çil ve paslı karanlık
Dehliz bir çıkmaz sokaklar arkasında siyah gölgeleri boşalıyordu tabuttan
Yer yarılıyor orman yanıyor eksen kayıyor ağlayıp üzülüyorken bulutsuz bahtsız asit yağmurlarıyla
Hatırla ki… soğuk toprak acı vatan hüzünlü yere varıncaya kadardı
Ve sıra selvilere kadardı
Ölen insanlığın cesedini ortadan kaldırırken yol yağmur rüzgar ve zaman
Matemini tutuyordu kaplumbağalar
Dünya hayatını sırtında taşıyan
Mart/26
Kayıt Tarihi : 8.3.2026 14:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!