Sınıfta Kaldık Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Öpemesekte bir bebeğin gıdısını,
Giremesekte gururla yarin koluna,
Haykıramasak da kızıl şafağın kara bağrına,
Diyemesekte "ben kazandım",
Hayat geçip gidiyor...

​Bırakıyorum artık aynalardan hesap sormayı,
Takvim yapraklarına üzülmeyi,
Ve geçip giden zamanın ardından koşmayı.
Zaman çoktan akıp gitti bile,
Çocukluğum o trende kaldı.
Kabullendim artık.

​Hiçbir şey sana baki değil, düşünsene;
Ellerin, gözlerin, yüreğin...
Hangisi her zaman seninle?
"Benim için değerlisin" diyenler şimdi nerde?
"Senin için ölürüm" diyenler kimlerle nefes nefese?
Kim öldü senin için?
Ya "dostunum" diyenler, hangi saçağın altına sığındı?

​Mevsimler, aylar, yıllar geçip gitti;
Dur diyemedik o amansız akışa,
Silemedik geçmişin o paslı izlerini.
Ceplerimizde hala misketlerimiz,
Biz büyümeyi reddeden çocuklardık oysa.
Hızla giden bir trene kafa atmak gibiydi,
Saçma bir hayatta yaşamak...
En zoru da buydu belki.

​Zamanla hayat öğretti bize;
Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu,
Kime ne kadar değer vermemiz gerektiğini ya da
Kimi nereye koyacağımızı...
Zamanla öğrendik.
Öğrendik de, pratikte hep sınıfta kaldık.

​Oysa hayatın algoritması çok basitti:
Sev, hatırla ve unut.
Sevdik sevgimize değmeyecek birilerini,
Hatırladık bizi üzen, kıran ne varsa,
Ve unuttuk asıl değerlerimizi, özümüzü.
Biz yanlışı en başta yaptık:
Sevmeliydik sevgimize layık olanı,
Hatırlamalıydık elimizi sıkı sıkı tutanı,
Ve unutmalıydık bizi yarı yolda bırakanı.
Beceremedik.
Kolay bir hayatı çok zor yaşadık,
Biz en büyük yanlışı kendimize yaptık.

​Ve anladık sonunda:
Çok dostun olmasına gerek yokmuş,
Dört kişi olsun, o da tabutunu taşısın yetermiş.
Çok çalışıp az konuşmak gerekmiş,
Öyle beylik laflara da lüzum yokmuş,
İnsan en çok kendi dilinden asılırmış.
​"Seni affetmiyorum" demek sadece bir teselli sözüymüş,

Kimse kimsenin umurunda bile değilmiş.
Hiçbir şeyi bu kadar kafaya takmamalı,
Boşverip yola devam etmeliymiş.
Olmuyorsa, kendinden ödün vermeye çabalamaya da gerek yokmuş;
Senin olan seni eninde sonunda bulurmuş.
​Öğrendik ama geç kaldık...

​Şimdi ne akları yolabiliyoruz saçımızdaki,
Ne de yüreğimizdeki kiri pası yıkayabiliyoruz.
Bulutlu gözlerimizle sadece bakıyoruz
Hayatın dişleri arasında parçalanan bedenimize.
Yine de yaşlanıyoruz,
Yaşlanıyoruz...
06.10.2026 11:00