Sınanamam ! Şiiri - Güray Özçiflikçi

Tarih boyunca kimi zaman bizi aç bırakan toprak
Can veren, taşıyan bizi sırtında, öldüren, ölü
Doyacaktır ben istediğimde elbet ki.
Zaten ister istemez de mümkünken bu üstelik.
Ama sınavım var önce çözülecek.
Geçilecek köprüler var anlamak pahasına.
Bilinecek bilinmesi gereken paftalar daha.

Fakat nasıl ?
Sol ayak altımın kazınmayan kekamozuyla nasıl?
Hangi satıha basabilirim, köprülerden geçirmeyen,
Kilitleri açmayan sözler sahibiyken
Ve bastığı yerde çiçekleri soldurup
Ardından gelen olsun diye balçık patikalar oluşturan,
Habisliğin bordasındaki ayaklarımı ?

Sorum; "Musalla sunak mıdır ?" olacak ilkin.
Hangi adem elinden düş, kakıçlayabilir merakımı ?
Bir hülya bakracımdan akarken selin, gümrah.
Musallilerin derinlerimde müebbet bıraktığı,
Kanıma mıcır doldurup donduran fikirler,
Elbet kurban verecek bu yoldaşı bir davaya.
Bir davaya sahip değilim ki ben sahip olsun bana bir kavga.

Yine de inanmak benim işim .
Hayat çünkü günlük sözlerim arasından hissettirmeden sıyrılıp geçecek kadar kibar.
Ölümse; dünyanın yıprattığı zihinler elinden
Irzına geçilmiş hayallerime perçinli
Beklemekte düşmeye doğru, usumun burcunda.
Düşsün...
Yine de alacak insanlar payını, olmayışımdan.
Kendine çıkaracak sebepler, yumruklayacak hıncını insanlar,
Bulacak insanlar bir kelepçe daha kendine,
Arkamda bıraktığım patikadan yürüyüp o taşa vardığında.

O gün bir duruş duracağım.
Bir duruş ki aznavur.
Bir duruş ki ilk ve son defa.
Bir duruş ki bildirecek herkese bilinecek ne varsa.
Öyle bir duruş duracağım.
Bir duruştur bileceğim, cevap namına ne varsa.
Bileceğim sunak neymiş,
Neymiş musalla.