Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Irkçılığın merdiveni,
Asabiye ile başlar,
Ne olmuş yani diyeni,
Kuranda ayetler haşlar.

Asabiye:Soy Sop

Nimeti israf eder, şeytani yolda giden,
Demez ki Rabbim ne der, aklını nefse güden,
Dönüp bak geçmişine, nereye gitti deden,
Cehenneme yolcudur, bil ki ırkçılık eden.

Irkçılık zaten menfi,
Şeytandan alır terfi,
Irkçılıkla ölenler,
Yapamazlar telafi.

Irmak hiç kendine ırmak olur mu,
Denizi rehbersiz ırmak bulur mu,
Yanındaki toprak bilir ırmağı,
Rahmet yağıyorsa ırmak kurur mu.

Ez bırçıme bırçime,......Ben acım acım
Bırçiye Amedime,.........Amede acım
İşev xewnda bızanın,...Bu gece uykumda
Ez Velatı xü dime.........Memleketimi görmüşüm

Öyle bir yazı var ki, silgi ile silinmez,
Beden çürüse bile, ruhlar asla çürümez,
Rüya aleminde say, beden bizle değil mi,
Rüyadaki bedenin, dünyayla işi olmaz.,

İnsan olmanın şartı, insanı sevmek,
Sui zannı bırakıp, hüsnü zan etmek,
Tevazuyu kimseden, esirgememek,
Var olan her ne varsa, inkar etmemek..

SÖZÜM

Dört bir yanı kuşatılmış, Diyarbekir evlerinin,
Dur diyeni durdururlar, Bir tenhada vurdururlar,
Barışa kurşun atmışlar, Ölçüsü yok dillerinin,
Hele bir barış olsun da, bakın kimler kudururlar.

Hepimiz Adem(A.S.) deniz, Adem(A.S.) de topraktandır.
Böyle iken söyle neden, nefsini bunca kabarttın,
Sen ki topraktan gelmişsin, kendini neden abarttın,
Geri toprak olacaksın, günahın mı senin artın,

Şeytan da böyle yapmıştı, kendini üstün saymıştı,

Ben haykırmazsam,
Sen haykırmazsan,
Ben seslenmezsem,
Sen seslenmezsen,
Kim haykıracak,
Kim söyleyecek Allah aşkına,