Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

ULUR

İnsanım diyen insan, empati yapmaktadır,
Kendine bakar gibi, ellere bakmaktadır,
Nefsin girdabındaki,insanlık düşmanları,
Yaradanın yerine, nefsine tapmaktadır.

Yalnışta ısrar olmaz,
Israrcı pişman olmaz,
Ağızdan çıkan sözler,
Asla geriye dönmez.

Bırakın artık öleyim,
Toprak altına gireyim,
Topraktan gelen bedeni,
Toprağa geri vereyim,

Sevmiyor biliyorum,O benimle oynuyor,
Kahrımdan ölüyorum,O arkamdan gülüyor,
Şikayet etsem seni,beni üzmesin diye,
Beddua etmiyorum,yüreğimi yakıyor.

Söyleyiniz yüzünüzdeki bu sevinç bu kahkaha niye,
Çağırın bir davul zurna ekibi,bir de davul zurna çaldırın,
İyice ne mal olduğunuz, faşistliğiniz belli olsun diye,
Hadi hadi çekinmeyin gidin, bir de elinizi kınalara daldırın,
Bir de utanmadan insan maskesi takmışlar yüzlerine,
... İnsan suratıyla gezmektedirler,

Her şiir bir hikayeyi, bünyesinde taşımakta,
Kısa ve özet olarak, meramını anlatmakta.

Şiir bir yürek işi, ister erkek ister dişi,
Yüreğiyle düşününce, şiir yazar her bir kişi.

Ki dıbe her tışt zanım,
Bızanın derew dave,
Çun yeki nızan anin,
Go gotına ber tave.

Her varlıkta Hakkı ara, o her şeyi kuşatmıştır,
Ermişler kendi nefsinde, cihadını başlatmıştır,
Hakkın rızasına talip,nefsi duyguyu atmıştır,

Ebed Allah ezel Allah.Her varlıktan güzel Allah,
Yüce varlığın elçisi, Muhammeddir Resulullah.

Kimin elinde ömür,
Dik durmalıdır omur,
Zaman çarkı dönderir,
Sömür ömürü sömür.

Ya yakın ya da uzak,

Her şey'in bir görüneni, bir de görünmeyeni var,
Görünmeyenin peşinde, elbet hakkı arayanlar,
Çıkmaz sokakta dolaşır, ön yargıyla yaklaşanlar,
Aradığını bilenler, mutlaka onu bulurlar.