Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ben sana gül dedim, sense ağlattın,
Yüreğimi sundum, közde dağlattın,
Ölmeden öldürdün, kara bağlattın,

Bana yaptığının, adıdır zulüm,
Zulmün acı acı, tadıdır ölüm.

Ellerimde kelepçe,
Yapışkan bant ağzımda,
Üstümüze geliyor,
Buldozerler ve kepçe,
Savunma mı o da ne,
Fayda vermez dilekçe,

Ayrılığı çekmeyenler, ne anlasın ayrılıktan,
Ölümün ikizi gibi, belli olur gayrılıktan,

Ah ayrılık vah ayrılık, ettin sen beni perişan,
Umudum da tükenirse, senden kalmaz bende nişan,

AĞLAMA SEN

Gözlerinden yaş döküldü,
Beli önüne büküldü,
Yüreğine dert ekildi,
...

Seni öylesine çok özlemişim,
Gelirsin diyerek yol gözlemişim,
Bilmemiş bilmemiş, hiç bilmemişim,
Giden geri gelmez, ah bilmemişim.

Ah annem ah annem, içim yanıyor,

Ay yüzlüm yüzünde gördüm parlayan nuru

Nasılda korumuşsun o sarsılmaz onuru

Gönlündeki sıcaklık yansımış suratına

Sen benim babamsın hayat kaynağım

Hayatımda inan tek dayanağım

Yokluğun içimi,inan yakmakta

Nefes alıyorsan, sanma vakit geç,
Sahte ilahlardan, uzaklaş vazgeç,
Önüne serilmiş bir sürü yol var,
İnsan olabilmenin yolunu seç,

Ne olur artırmayın, hüznümüz siz geceler,
Ben zaten dert doluyum, taşırır dertler beni,
Bütün her şeye rağmen, yuva buldu serçeler,
Serçenin garipliği, kararttı bak gecemi.

Sorumluluk insanı insan yapan olgudur,
Gereğini ifa da, içindeki dolgudur,
Dolguyu düşürmeyin, dolgunuzun düşmesi,
Boş teneke misali, anlamsız bir çalgıdır.