Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

DÖRT KÖŞE
Yağcı ve dalkavuklar her zaman olur,
Kibire ram olanlar, başka ne bulur.
Akıl devre dışıysa,yaptıklarında,
Nefis zevkten dört köşe, akılsa ulur....İNSANİ

Dört mevsimin dördünde de bil ki seni arıyorum,
Gönlümü sana açmışım,senin için yanıyorum,
Viraneye dönmüş içim,Baykuş tünemiş gölgeme,
Yıkılmış mihrabım benim,yine seni anıyorum.

Bir bakışın hayat verir,gülüşünle güller açar,

DOSTLAR

Unutmadım unutamam,
Ne dünümü ne dostumu,
Zamanı elle tutamam,
Deldirmem ona postumu.

Dönüp baktım geçmişe, çok baharlar yaşadım,
Çölde topraklar gibi, geçmişime susadım,
Bu günkü baharların, çiçekleri de yorgun,
Geçmişte ilk baharken, şimdi sanbahar adın,

Doğrudur söylediğin,
Bedenim uzak senden,
Senin aşkın değil mi,
Beni derbeder eden,
Ruhumu orda koydum,
İnan ki sen görmeden,

Ne kimsenin dolmuşuna binin,
Ne de dolduruşlarına gelin,
Eğer aklınız çalışıyorsa,
Sadece aklınıza güvenin.

DONATILDIK

Güneş doğmak zorunda, Doğ dedi ona Rabbim,
Olma dünya torunda, Dünya değil tabibin.

Güneş doğmak zorunda,İstiyorsa doğmasın,

Güneşin doğuş anı,
Hareketin zamanı,
Güzelliklerle doldur,
Ey İnsan hatıranı.

Sabahın seher vakti,

Asalet nasıl soyda olsun ki,
Hepimiz Adem'in çocuğuyuz,
Bilmiyorum diyenler bilsin ki,
İslam fıtratıyla doğuyoruz.

Hazan vurmuş baharıma, güneşi bile dondurdu,
Gönül tahtımın üstüne, baykuşlar tünedi durdu,
Yanan umut ışığımı, birer birer söndürdüler,
Esen sonbahar rüzgarı, ayrılığı dokundurdu.