Sildin De Gittin Şiiri - Ahmet Eser

SİLDİN DE GİTTİN

Gönlüme ateşi saldın da gittin,
Ömrümün baharın çaldın da gittin.
Bir ömür senindir dediğim kalbi,
Bir pula değişip sildin de gittin.

Ben seni can bildim, sen el eyledin,
Sevdamı dilinde masal eyledin.
En güzel çağımı viran eyledin,
Küllere savurup güldün de gittin.

Ne kadar sevmişim, bilmedin beni,
Bir kere dönüp de görmedin beni.
Yabancıdan beter eyledin beni,
Bir selam vermeden geçtin de gittin.

Geceler şahittir döktüğüm yaşa,
Hasretin yükünü sardım bu başa.
Bir ömür vermiştim bir kuru aşka,
Borcunu ayrılıkla ödedin gittin.

Adını kazıdım gönül taşına,
Sensizlik oturdu ömrün başına.
Ben seni koyarken canın başına,
Sen beni bir anda sildin de gittin.

Senden sonra güle elim varmadı,
Gönlüm başka gönle yuva kurmadı.
Yıllar geçti, yaran yine durmadı,
Yaramı kanatıp geçtin de gittin.

Bir gün sen de dönüp ardına bakma,
Kül olmuş gönlüme bir daha dokunma.
“Sevdim” diye gelip kapımı çalma,
O kapıyı kendin örttün de gittin.

Ben senden ne hesap ne vefa isterim,
Ne dönmeni bekler ne yol gözlerim.
Bir tek bunu mezarıma söylerim:
Ben seni severken öldüm de gittin.

Gün gelir anlarsın kıymet ne imiş,
Sevilmek dünyada devlet ne imiş.
Bir garip gönülde yerin ne imiş,
Sen beni değil, kendini sildin de gittin.

Final

Şimdi ne ah eder ne beddua ederim,
Adını içimden sessizce silerim.
Sorarlarsa “Neyindi?” ne diyebilirim?
Bir ömür sandığım, bir günmüş meğer...
Ben kal diye sustum,
Sen sustuğumu git diye bildin...
Beni benden aldın,
Kendini benden sildin de gittin.