Bârân-ı Aşk Şiiri - Ahmet Eser

Baranî Aşk’ın Hikâyesi Bazı aşklar güneşte başlamaz. Bazıları yağmurun altında doğar. Sessizce, kimseye haber vermeden... Onların hikâyesi de böyle başladı. İki yabancıydılar. İkisinin de ardında söylemediği kırgınlıkları, kimseye göstermediği yaraları vardı. Birbirlerini bulduklarında hayat ikisine de çoktan sabretmeyi öğretmişti. Ne büyük sözlerle başladılar ne de sonsuza kadar süreceğine dair yeminlerle. Sadece birbirlerinin gözlerinde uzun zamandır aradıkları o huzuru gördüler. Ama zaman doğru değildi. Sevdiler, fakat kavuşmak için yalnızca sevmek yetmedi. Araya yollar girdi. Suskunluklar girdi. Gurur girdi. Söylenmesi gerekirken söylenmeyen cümleler, tutulması gerekirken bırakılan eller girdi. Sonra bir gün ayrıldılar. O günden sonra her yağmur yağdığında aynı insan düştü akıllarına. Çünkü onların aşkında yağmurun başka bir anlamı vardı. Yağmur hem ilk karşılaşmalarının şahidiydi hem de ayrılığın ardından içlerinde kalanların sesi... İşte bu yüzden adına “Baranî Aşk” dediler. Yağmur gibi bir aşktı onlarınki. Bazen ince ince yağdı gönüllerine, bazen fırtınaya dönüştü. Bazen dinmiş gibi oldu, ama toprağın altında kokusu hep kaldı. Yıllar geçse de ikisi de birbirini tamamen unutamadı. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gider ama içimizden gitmez. Bazı hikâyelerin sonuna nokta konmaz. Sadece üç nokta bırakılır... Ve Baranî Aşk tam olarak böyle bir sevdanın hikâyesidir: Kavuşamamış olabilirler. Ama birbirlerini bir ömür yağmurdan hatırlayacak kadar sevmişlerdir. Yağmur her başladığında gökyüzü onların söyleyemediği tek cümleyi söyler: “Ben seni hâlâ unutmadım...” Yaklaşım: Hikâyeyi klasik bir aşk anlatısından ziyade şiirsel, biraz gizemli ve yarım kalmış bir sevda üzerine kurdum. “Baranî” adını da hikâyenin merkezindeki yağmur imgesiyle bütünleştirdim.