Gölgemi sığındıracak bir tek yerim kalmadı
Alnımı gözyaşlarıyla yıkayan şu camın dışında..
Gece ile gündüz yaşarken gel-git zamanlarını
Göç edersin avuçlarımdan..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirin toprağından doğmuş bir çiçek.Uzak ve belli ki yaralı.Söyleyecekleri çok ama ..o kadar..Şilan şiir..!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta