Şiir Denince Kalpten Kalbe

Şiir denince:
Şiir hayattır, hayatın içinde yaşanılanlardır acısıyla tatlısıyla; iyisiyle kötüsüyle.
Hiciv bir şiir yazarsınız, biri çıkar ''bana mı dedin tarzında bir üslup takınır, hesap sorar gibi bir taraftan da...''
''Aşk Ruh İlmidir Nefsani Değildir'' şiirimdeki eleştirdiğim yanlışları, ne yazık ki binlerce insan yapmakta! Ben, genel olarak, aşkın bu olmadığını, şiirle eleştirdim.
Yanlış yanlıştır, hangimiz yapıyor olursak olalım, buna ben de dahil! Eleştiriden rahatsız oluyorsan, sorun kendinle ilgilidir! Kendini eleştirmek diye bir olgunluk var mesela! Ben kendimi çok güzel eleştiririm yanlış yaptığımda!
İsrail, milyonlarca Filistinliyi katletti! İsrail alınmasın diye eleştirmeyelim o zaman. İsrail de kendince haklı ya, çünkü kendini öyle görüyor!

Şiir denince:
Hüznünüze şiir yazarsınız. Bu defa da, ''Niye hüzünlü şiirler yazıyorsunuz hep, mutlu mu değilsiniz?.. ''
Hayat aynı zamanda hüzündür.
Hüznü tevekkülle, bilinçli yaşadığınızda, olgunlaşma yolunda hızlı ilerliyorsunuz, Rab'be Aşka ulaşıyorsunuz. Rab'be Aşk bu dünyadan götüreceğiniz büyük bir nimet! Ne mutlu yüreğime,
hüznümü şiirle dile getirebildiğine!

Mutluluk denince:
Mutluluk geniş bir kavramdır. Kimisi su gibi para harcar mutlu olmaz, anlık hazlar yaşar.
Ben, penceremin önüne su koyarım kuşlar içsin diye, çiçekleri sularım kurumasın diye, dünyanın en mutlu insanı olurum.
Kimisi, onlarca sevgili edinir, anlık hazlar yaşar, hiçbir zaman gerçek anlamda mutlu olamaz.
Ben, aşka aşık olurum, mutluluğun semasına çıkarım! Aşk mutluluğunun semasında yurdum yuvam var.
Kimi, mutluluğu kalabalık arkadaşlıkta arar, çoğundan sorun yaşayıp, huzura hasret yaşar.
Ben, arkadaşlık etmek isteyen onlarca memleketlim ve komşularım varken, seçici olup, bana maneviyat katacak olanları hayatıma alıp, huzur mutlusu olurum.
Kimi, dedi kodu yaparak, bundan beslenerek mutlu olur, bunu mutluluk zannederek oyalanır.
Ben, şiir yazar, dünyayı dinler, yeri gelir taşla konuşur, hep dolu dolu mutlu olurum.
Kimi, kalabıklar içinde mutluluğu arayan yalnızdır. Bir türlü kendini bulup mutlu olamaz.
Ben, bulduğum kendimle gezer tozar, mutluluğa kalabalıklaşırım, eve gelince, pencerelerimden güneş taşarım.
Mutlu olmak isteyene, Allah'ın yarattığı o kadar çok güzel şey var ki, paranın satın alamayacağı!
Gerçek aşk diyorum mesela! Nasip olana ne mutlu.
Mutluluğa daha çok şey sıralayabilirim, bu kadarı da kafi..

Şiir denince:
Sevgidir, sitemdir, haksızlığa uğradığında fırtınadır, sevgiliye çağrıdır, ayrılığadır, toprağın altındakine özlemdir, eleştiridir, dünyada olup bitenedir.

Bir de: Kendini, hikayeyi yaşayanın yerine koyup benleştirip yazmaktır.
Yazıyı bir anımla sonlandırayım:
Arkadaşım, ''Bana da şiir yaz'' dedi. Ben de ''senin neyine şiir yazayım'' dedim. ''Öyle deme, benim de içimde yaşadığım büyük acım var'' dedi ve anlattı.
Eşi, ikinci bir kadınla evli tarzında görüşüyormuş.
''Hissediklerini söyle, ona göre yazayım'' dedim.
''Neredesin diye aradığımda, onun yanında olduğunu söylüyor, başka yerde olduğunu söylesin, yalan söylemesine razıyım'' demişti. Ben de, şöyle bir mısrayla şiiri kaleme aldım ''yar dediğim, bir yalana bile muhtaç etti beni...''
Sayfamda paylaştığımda, herkes bunu eşimin yaptığını sandı, gerek çevremden, gerek sayfa arkadaşlarımdan destek mesajı yağdı her türlü arkandayız diye. Sağ olsunlar...

Zorluk yaşadığımda, önce Allah, sonra ben benim arkamdayım. Kararlarımda tartı gözetirim, kendi mutluluğu adına yakıp yıkan olsaydık büyük veballer alırdık! Nokta!..
Ne olursa olsun, doğru şartlarda olsun, olmuyorsa yerin dibine batsın!

Bunu yapanın eşim olmadığına dair, tekrar açıklama yazısı yazıp paylaştım. Tabii arkadaşımı gizli tutup. Yine de inanmayanlar oldu.
Şiir böyle bir şeydir işte...

Hayatımızda, şiire yakışan insanlar olsun...🙂