Sığınak.! Şiiri - Barış Cansever

İnsan bazen yıllarca
Kalabalıkların gölgesinde yürür,
Tanımadığı yüzlerde kaybolur,
Yabancı sokaklarda eksilir de
Asıl yurdunun hangi bakış olduğunu
Hiç bilmez.

✽ ✽

Bazı hayatlar,
Doğru insana rastlayana dek
Yarım kalmış bir cümle gibidir.
Mevsim hep ayaz,
Geceler sabaha küskün.

✽ ✽

Ve bir gün biri gelir.
Gözlere ilk kez dokunulan o eşikte,
Dünyanın bütün uğultusu
Bir anda susar.
En sert kışın ortasında bile
Yeniden çiçeklenir insanın dalları.

✽ ✽

Bir gülüş
Karanlığa sızan en duru sabaha dönüşür,
Bir ses,
İçteki bütün enkazı onaran
Tek mucize olur.
Susulan her kelime,
O varlıkla yeniden nefes alır.

✽ ✽

Artık dışarıda
Hangi tufan koparsa kopsun hükmü yoktur;
Çünkü yürek
O bakıştan başka liman,
O sesten başka sığınak tanımaz.
Akıl da ruh da
Çoktan o iklime mühürlenmiştir.

✽ ✽

Ve geriye
Sadece o kavuşma anı kalır.
Bekleyişlerin bittiği,
Avuçların birbirine kenetlendiği,
Huzur kokan o kolların
Dünyayı dışarıda bıraktığı an...

✽ ✽

Zaman geçse,
Mevsimler değişse bile
İlk günkü sadakatiyle
Tek bir kalbe mühürlenmektir bu.
İnsanın en gerçek masalını bulduğu,
Ömrünün hiç solmayan baharına kavuştuğu
O sonsuz an.