Sığınak Şiiri - Huban Asena Özkan

(KADIN)
Dışarısı çok gürültülü sevgilim...
İnsanlar birbirini anlamamak için yarışıyor sanki.
Herkesin acelesi var, herkesin bir öfkesi.
Yoruluyorum...
O kalabalığın içinden sıyrılıp, kapıyı üzerine kilitlediğim an anlıyorum yaşadığımı.
Çünkü sana gelmek, "eve dönmek" demek benim için.
Bütün sıfatlarımı kapının eşiğinde bırakıp;
Sadece "senin" olduğum o yere sığınıyorum.

(ERKEK)
Korkma...
Bırak dışarıda kopsun o anlamsız kıyamet.
Senin sığınağın benim göğsüm; burada fırtınalara vize yok.
Burada sadece biz varız.
Yüzündeki o yorgun çizgileri öperek silmek için bekleyen ben varım.
Dünya koca bir yalan olabilir,
Ama sen, benim bu hayatta inandığım en güzel gerçeksin.

(KADIN)
Bazen hayat beni öyle bir sınıyor ki...
Sanki ipte yürüyen bir cambaz gibiyim;
Her an dengemi kaybedip düşecekmişim gibi...
Ayaklarımın altından zemin kayıyor sanki.
O sallantıda geçen anlarda, korkuyla etrafıma bakınıyorum.
"Ya gücüm biter de, tutunamazsam?" diyorum.

(ERKEK)
Bakma aşağıya, sadece bana bak...
Unuttun mu? Ben senin yüreğine kanat taktım!
Öyle tek başına gitmek yok;
Uçacaksan, beraber süzülürüz o mavilikte...
Ama olur da yorulur, kanadın kırılır, düşerim dersen...
Korkma, ben varım!
Düşeceğin yer boşluk değil, benim kollarım...
Ben tutarım seni.

(BERABER - FİNAL)
Ne geçmişin gölgesi, ne yarının telaşı...
Bize bizden başkası yasak,
Bize bizden başkası uzak.
Sen benim kaçıp saklandığım o gizli ülkesin.
İyi ki varsın...
İyi ki benim sığınağımsın.