Sıfır Şiiri - Yakup Günel

Oldum elimdeki her şeyden,
Anlayamıyorum artık hiçbir şey.
Aldığım nefesten,
Yediğim yemekten,
En önemlisi de hissettiklerimden...

Kaybetmişim gibi her şeyimi,
Ellerim şimdi bomboş,
Yolları gözlüyorum çaresizce.
Akıp giden akrebi, yelkovanı izliyorum;
Saatin kaç olduğunu bile bilmiyorum.
Anlamsızca yaşıyorken şu günleri,
Artık yabancı oldu bana onun gözleri.
Can bulurdum eskiden onda,
Canımdan da olmak üzereyim sonunda.

Gözleri gözlerimin yollarına takıldığı andı...
Gönlüm inandığı her şeye kandı.
Umutlarının kölesi oldu,
Umut çiçeklerinin her biri açmadan soldu.
Yanıp tutuşan bir gönlün etkisi...
Doldurur her bir yanı.
Kalbimde derin bir sancı...
Atar durur içimde, ele geçirir her bir yanımı.

Olmayanlardan ötürü eksik olur bazı şeyler,
Sıfır deriz elimizde olmayana.
Sıfırın derecesi de yok mu ki,
Her kaybettiğimiz şey aynı derece mi,
Her acı aynı etkiyi mi bırakır bünyede?
Kanatır şu ruhu bazıları gitgide,
Akan damlalarla renkli görünür insan.
Gözyaşları akamaz gözünden,
Ne yapsa da ne etse de yine hüsran.

Uçup giden bir kuşun özgürlüğünden ister.
Zihnini kemiren düşüncelerin,
Yüreğini delen hislerin,
Kendini yiyip bitirdiği acıların,
Bir kuş olup uzak diyarlara uçmasını ister.

Hayallerinin gerçekleşmesini,
Umutlarının birer birer yeşermesini,
Ufak da olsa bir mutluluk...
İster de elde edemeyecek hiçbir zaman.
Farkında bunun her bir an,
Ona göre yaşıyor bu hayatı,
Umursamıyor artık hayatının sıfırlarını.