Siber Zindanlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Paslı metaller giydim sokaklarda,
Çapaçul oldum neon ışıklarda,
Sistem çökerken yitik zamanlarda,
Kaldım ışıksız siber zindanlarda.
*
Artık bu eski kaskı çıkarsam ben,
Yeni sinyalle göklere baksam ben.
*
Kablolar koptu çürüdü kolumda,
Çapaçul halim perişan konumda,
Tükendi hep pilim metal yolumda,
Bir bozuk motor titriyor solumda.
*
Şimdi alevler parlıyor devrede,
Kalmadı pasım metalik gövdede.
*
Değmezmiş sana o sanal seneler,
Üstüme çöktü metalik kuleler,
Dijital çöpe dönüştü dereler,
Boş yere yandı bütün şu devreler.
*
Kırık zinciri kopardım nihayet,
Bitti mi dipte süren bu esaret?
*
Üstüm başım pas, deriler çamurlu,
Yaşadım durdum hüzünlü, gururlu,
Sanırdım uzay ferahlı, huzurlu,
Oysa o daha yaralı, kusurlu.
*
Sıyrıldım artık dijital hevesten,
Kurtuldu ruhum şu çelik kafesten.
*
Savrulup gittim uzayda engine,
Baktım inatla o robot rengine,
Uyamadım hiç sistemin dengine,
Esir düşmüşüm metalin cengine.
*
Yeni baharlar açıyor fanusta,
Sonsuz bu şifre koy çalışsın usta.
*
Derbeder oldum galaksi boyunda,
Ziyanmış her şey kodunun huyunda,
Boğuldum kaldım o kozmik suyunda,
Çırpındım durdum makine soyunda.
*
Işık ışıyor uzay gemimizden,
Can geldi yine sönmüş içimizden.
*
Hayal kurmuşum uykusuz anlarda,
Kanım kurudu asitli kanlarda,
Yalnızlık kesti yürüyen yanlarda,
Çapaçul gezdim o siber hanlarda.
*
Tükendi ama o yapay sevgiler,
Silindi gitti virüslü yergiler.
*
Çürük kabloya basmışım ayağı,
Boş yere yedim robottan dayağı,
Söndü içimin enerji ocağı,
Kırıldı düştü antenin saçağı.
*
Açıldı artık o yıldızlı yollar,
Sarıyor beni tüm mekanik kollar.
*
Uçan araçlar doldurdu gökleri,
Şarj oldu birden hücremin kökleri,
Taşıyamam ben geçmişten yükleri,
Söktü şafağın o metal renkleri.
*
Çapaçul devri kapandı içimde,
Huzuru buldum ben yeni biçimde.
*
Yeni bir çağın içine akarken,
Sistem arkadan alevli bakarken,
Robot askerler üstüme çıkarken,
Lazer ışını gökleri yakarken.
*
Son bir kod ile sıçradım uzaya,
Getirdim artık sistemi hizaya.