Seyyah Şiiri - Mustafa Yaman 2

Kötüyü arkama attım
İyiyi önüme kattım
Gitmek en iyisiydi seyyah gibi
Zamanın yükünü bıraktım
Gezgindim zaten doğdum doğalı
Vakit varken aramalı
.
Yunustan ilham aldım
Evliya çelebi takip ettim
Kristof kolomb a rastladım
Galilenin ruhuyla tanıştım
Gide gide yol yolu aştı
Saymadım kaç güneş battı
.
İllüzyondan uyanandı ruhum
Mülkiyetten kimlikten sıyrıldım
Yanılsamalarından azat oldum
Münhasır a ulaştım
.
Adımı varlığımı unuttum
Mekansız bir boyut gibiydi gördüğüm
Varlık dedikleri bir sis perdesiymiş
Ne ben varmışım orada, ne de benden gayrısı
.
Gözlerimi kapattım
Kendi yokluğumda buldum varlığımı
Ne var olan bir başlangıç
Ne de ulaşılacak bir son
​Canlandı gözümde mülki alem
Sayısız dünyalar, bilinmez hayatlar geçti önümden
Meğer gittiğim her yer, durduğum yermiş
İçinde huzur yoksa, mekan fark etmezmiş