Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
vet sevmek böyledir sevipte acı çekmeyen varmıdır acaba çok güzeldi tebrikler
not...kota nedeniyle ekleme yapamıyorum yorumla desteğe devam dost
Yerde göğe dek haklısın Cemal abiciğim. Sitemine ortağım.
Bursa / Mustafakemalpaşa'dan selam, dua, hürmet ve muhabbet... - UĞUR BENEK
'sevmek!!!! helede tek taraflıysa tıpkı dediğiniz gibi ...evet değişen hiç bir şey yok'
kıymetli abim yıllarca önce yazdıgınız bu şiiri begeniyle okudum,,yaş gecsede gönül gecmez derler bir kez daha inandım,,
aşk her yasta güzeldir, her yasın olgunlugu başka başkadır,,hüzünler kederler sizden uzak olsun,,
her sey gönlünüzce olsun kaleminiz diam ilhamınız bol olsun,,
gurbetten sılaya
selam ve dua ile..
Çok güzel yazılmış bir şiir...
Sitemlerde doğruluk payı olsa da gönüllere söz geçmiyor ki...
Güzel kâleminize sağlık şâir...
Kutluyorum çok...Tam puan.
...saygılar.
Sevmek uyuşturmaksa tüm benliğimi
Sevmek yaşamaksa seninle, sensizliği
Umutsuzca beklemekse sevmek
Sevmiyorum seni sevemem seni
seviyorum ama ben Cemal abi, hem de inadına, umarsızca olduğum haldede sökemiyorum, ne kadar uyuştursada müptelası yapsada, 6 ay ağlıyorum ama gördüğüm 2 dakika bana hepsini unutturuyor, avuntu almışken artık yerini, kabullenmek almışken artık yerini, diyemiyorum abi seni sevmiyorum diye....
çok güzel bir şiirdi, her ne kadar sitem dolu olsa da güzel duygulardı,tebrik ediyorum şairi....
Haklı ve doğru sitemlere...güzel dizelere tşk..kutlarım şair..
tebrik ediyorum cok güzel
Ben sevgiyi tüm engelleri yıkar, yakar bilirimdim
Sevmek, inanmak, ümit etmek, bağlanmak derdim
Seni sevmiyorum, derken benim tek emel'im
Biraz olsun, biraz olsun sevgi beklerdim
Tek kelimeyle harika üstadım. Tebrik ederim. Saygılarımla.
Sevmek umutsuz bir aşkla yanmaksa
Sevmek her gün bir okyanusta batmaksa
Sevmek yarısı boş bir yatakta, tavanlara bakmaksa
Sevmiyorum seni..... sevemem seni.
Sevmek her gece yarısında uyanarak ağlamaksa
Sevmek içki kadehlerindeki, son avuntuysa
Ve sevmek, sev...dim kelimesiyle aldatılmaksa
Sevmiyorum seni.....sevemem seni
Sevmek uzatılan eli geri çekmekse
Sevmek kahrolurken, Kahkahalarla gülmekse
Ve sevmek hep bir şeyler beklemekse
Sevmiyorum seni....sevemem seni.
çok çok güzeldi...saygılar
Bu şiir ile ilgili 20 tane yorum bulunmakta