SEVMEK, İNSANIN İLK LİSANIDIR
İnsan sevmeyi bir beşikte öğrenir,
Henüz dünyanın adını bile bilmezken.
Bir annenin göğsünde tanır merhameti,
Bir kalbin, başka bir kalp için
Kendi atışından vazgeçebileceğini öğrenir.
Anne dediğin, ömrün ilk sığınağıdır,
İnsanın içine kurulmuş, yıkılmaz bir mabettir.
Baba ise görünmeyen bir dağdır ardında,
Çocuk, gölgesini kendi boyu sanır;
Büyüyünce anlar,
Bazı dağlar devrilince başlar insanın üşümesi.
Sonra bir çiçeği sever insan,
Koparmadan da sahip olunabileceğini öğrenir.
Bir ağacı sever, gölgesinde dinlenir,
Ve anlar ki bazı sevgiler,
Karşılığını hiç tanımadığı insanlara verir.
Bir gökyüzüne tutulur sonra,
Mavinin sonsuzluğunda kendini arar.
Bulutların göçüne bakarken anlar,
Sevmek bazen gitmesine izin vermektir;
Çünkü gökyüzü,
Hiçbir kuşu kendine ait saymaz.
Bir denizi sever ardından,
Kıyısına her vurduğunda yeniden başlayan.
Dalgaların dilinden öğrenir sabrı,
Ve ilk kez düşünür:
Deniz mi kıyıya kavuşmak ister,
Yoksa kıyı mı bir ömür
Aynı hasreti beklemekten aşınır?
Sonra bir kadın girer bir adamın ömrüne,
Ya da bir adam, bir kadının suskunluğuna.
İki yabancı, birbirinin gözlerinde
Kendi çocukluğundan kalma bir evi bulur.
Ne tuhaftır,
İnsan bazen hiç yaşamadığı bir yerde
Bir ömür yaşamış gibi hisseder.
Bir ses, bütün seslerden ayrılır ansızın,
Bir bakış, yılların susturduğunu söyler.
Ve insan anlar ki aşk,
Bir başkasında kendini tamamlamak değil,
Onun eksiklerine de
Kendi kalbinde yer verebilmektir.
Ama sevmek yalnızca kavuşmak değildir,
Bazen bir vedanın arkasından
İyi ki vardın diyebilmektir.
Bazen kendi yüreğin kanarken,
Başkasının mutluluğuna
Sessizce bir ömür dileyebilmektir.
Zaman geçer...
Beşikler boşalır, anneler yaşlanır,
Babaların omuzları yavaşça çöker.
Çiçekler solar, denizler aynı kalır,
Gökyüzü binlerce vedaya şahitlik eder.
İnsan ise her sevdiğinde
Biraz daha çoğalır,
Her kaybettiğinde kendinden biraz eksilir.
Ve nihayet öğrenir insan:
Sevmek, birine sahip olmak değil,
Onun varlığıyla dünyayı başka türlü görebilmektir.
Bir annenin duasında,
Bir babanın nasırlı ellerinde,
Bir çiçeğin ömründe,
Bir denizin derinliğinde,
Bir sevgilinin gözlerinde
Hep aynı hakikati bulabilmektir.
Çünkü insan dünyaya bir kez gelir,
Ama sevdiği her şeyde yeniden doğar.
Ve öldüğünde geriye kalan,
Ne yaşadığı yılların sayısıdır
Ne de biriktirdiği dünya...
İnsan, en çok sevdiği kadar yaşamış,
En çok sevildiği yerde ölümsüz kalmıştır.
EkOL
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta