Sevinç Kavuk Şiirleri - Şair Sevinç Kavuk

Bilerek hazırlanılı bir edepsizlik midir diye....: evet
Bilmeyerek bir edepsizliğe malzeme midir diye...: evet

Neticesinde, ister bilerek, ister bilmeyerek bir edepsizlik olgularına fırsat unsuru içeriyorsa, her söylenilen, söylenen düşünülmelidir... örneğin;

‘Türkün doğuşudur düşünmek! ’ ile ‘içimizden biri Atatürk’ ilişkisi arasında düşündüm de, vatandaşımızın her birinin bu bilinci taşıyabilmesi, bu bilincini savunma ve açıklayabilmeye ve/ya hatta her an bu yetenekte becerileri sağlıkta olmalı... ‘Ne Mutlu Türküm Diyene’ anlayışı ‘Yüce Türk Milleti’ birliğidir halkıyla... aynı ilişki kaynaklarıdır...

sağcı solcu vatanseverdir amma
bir çeyrek gibi ilkesi de var daha
bu vatan varlığını kolay sanma
sağı, solu, altı, üstü duygulara
bütünlük mü bu çeyrek kalıplama

Vurdum duymaz
Verdim doymaz
Gördüm utanmaz
Halklar oluştu
………sen yetiş yârab
………bunu durdurmaya gücü yine bağışla

gezegenler benim gibi değil
şaşmıyorlar onlar…
bulutlar da benim gibi değil
yorulmuyorlar onlar…
vurdumduymaz büyüklüklüklere
dilim bile sürçüyor bi-çare

Hem ne çok sevdiğimi
Sevişmek istediğimi de
…….gökkuşağı sonsuzluğunda
…….doludizgin hırçın bir rüzgârla
.........kuru yapraklar gibi savrulan
........ çöl kumları hararetiyle

Söyle hangi seslerisin
Hangi baharın güneşisin
Bülbülün hangi çile eşisin
Söyle hangi volkansın

Söyle bağrına çiçek açayım

Babanın yırtık ağzını çarıklarıyla dolandığın evi gibi
Selamsız sabahsız kur sofranı, davet et vahşeti
Nereye nasıl sokuşacağını öğrenmeye parçalar halini
Tek tek koynuna da gir haydi…

Millet yüreğine vahşeti dolanması anlayacak içinmiş

Babalarımızı af edersek geriye ne kalır?
Puta tapıcılık devrinde gibi dünyayı şeytan sardı
Ne kadar aşırı benzerliklerle yaşam öyle kirli ki
Bakın bir çevrenize görmüyor koynunda yatanı
Şeytana diyorlar ki, o bir insan...

Adım Türk, soyadım Türklüğüm, yüreğim Türkiye’m
Budur özümüzde söz güzelliği ile de yükselen
Mecliste çocuk ruhu hassaslığıyla düşünmeye özen
Kuruluşunu çocuk bayramı kutluyor, doğduğu sevgiden
Saygıyı büyüyen çocuklar onlar, dünya evinden...

bir kadın ağlar
yokluğum diye koklar gülleri
toprakta gamzedir o gözyaşı

bir ana yüreği
bir yaşam toplamını sarar