Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Merhaba Recep dostum. Sevmenin böylesi Mevlana'da bile yok. Sevmeyeni sevmek olabilir de; taş atanı, kurşun atanı sevebilmeyi istemek ve bu gücü vermesi için yaratana yalvarmak... Ne diyelim, yaratanın sana bu gücü vermesi dileklerimle selam ve saygılar.
Kimseler sevmese da biz yine severiz Dost.Kaleminize sağlık.
''insan''ı sevmek, ''insancıl'' olmak...
bu güzel şiir için tüm grup arkadaşlarım adına teşekkür ederim...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta