Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
geceyi bırakıyorum şimdilik,
denize yıldızlar düşür hayalinle
ya da gök,
kuş ağı gersin düşlerine
ki gün
mutluluğu toplasın karanlıktan
güneş,
umutla doğsun gözlerine..
Ayı göremedim bu akşam ama denizde buluşsun gözlerimiz
ve sen gel
gel de sana ait olan elleri tut,
ebediyete kadar en güzel kahveyi içmek isteyen gözlere bak,
sen gel senin için yaratılmış olan zerrelerden oluşan bu kütleye sevginle hayat ver...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta