Sevgi Olup Uçarlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Sarmaşıklar misali, sarılmışlar toprağa,
Yakın arkadaş gibi, bakarlar taze bağa,
Önemli değil nasıl, kök salmışlar bu dağa.
*
Hatırla nefes alıp, o havayı yutmayı,
Savaşmaya gerek yok, unut artık korkmayı,
İkna et zihinleri, bırak sen kurutmayı.
*
Hatırla neydi onlar, ılık bir damla suydu,
Birkaç sıradan nefes, içindeki bir huydu,
Sadece kararlardı, derinliklerden duydu.
*
Birbirine tutunan kökler nasıl gülecek,
Nereden geldiği sır, esen rüzgar bilecek,
İçindeki o karar şüpheleri silecek.
*
Nereye gittiğine aldırmadan coşmalı,
Yakın arkadaşlarla aydınlığa koşmalı,
Sera sıcaklığında tüm engeli aşmalı.
*
Savaşmak zorunda hiç değildin, yapraklardı,
Sadece kararlardı, gökyüzüne bakardı,
Neden ve nerede o, sular gibi akardı.
*
Bir fidan nefes alıp güneşe uyanıyor,
Toprağın dostluğuna sevgiyle dayanıyor,
Zihnini ikna edip yeşile boyanıyor.
*
Neydi onlar hatırla, toprağa can verenler,
Nefes almaktı aslında, ışığı görenler,
Bir sera rüzgarıyla özgürlüğe erenler.
*
Kararlardı onlar hep, seranın sıcağında,
Büyürlerdi beraber, doğanın kucağında,
Tam olarak nelerdi, bu umut ocağında.
*
Yakın arkadaşlar bak, bir orman yaratmışlar,
Nefesin ritmi ile kederi fırlatmışlar,
Savaşmak şöyle dursun, barışa el katmışlar.
*
Nereden alındığı sır olan rüzgar sesi,
İçini ferahlatır yaprağın o nefesi,
Sera huzuru dolar, biter zihin kafesi.
*
Senin verdiğin tohum filizlenip açarlar,
Neden, nasıl diyerek etrafa nur saçarlar,
Nelerdi onlar tam da, sevgi olup uçarlar.