Severek Ölüyorum Şiiri - Bahtiyar Cm

Hiç pişmanlık yok cebimde, sadece sana dair kırık dökük anılar.
Bir mumun ışığa âşık olup eriyişi kadar berrak bu sızı.
Korkma. Bu bir gidiş değil, toprağın yağmura kavuşmasıdır.
Dudağımda son bir dua, ruhumda senin sönmeyen izin.
Severek ölüyorum.
Zamanın dikiş tutmaz yerinden sökülüyor hatıralar.
Adını heceleyen rüzgârlar esiyor üşüyen odamda.
Sanki bir gemi kalkıyor sessizce vedalaşan limanlardan.
Emanet ettiğin ne varsa, kalbimde saklı duruyor hâlâ.
Kırılan her parçamda, senden kalan bir parıltı var.
Gözlerin, karanlıkta sığındığım tek yıldız kümesiydi.
Şimdi o ışığın çekilişini izliyorum ufkumda usulca.
Hangi şiir anlatır bu gönüllü vazgeçişin hikâyesini?
Bir sonbahar yaprağı gibi düşüyorum toprağa.
Affederek, eksilerek ama en çok da özleyerek.
Gidiyorum, içimde binlerce sözün sessiz yankısıyla.
Bir yangını yanımda götürür gibi, küle dönmeden.
Biliyorum, kaderin en ağır türküsü budur.
Varlığımı yokluğuna adayıp tek bir leke sürmeden.
Severek ölüyorum.
Ne bir sitem saklı sesimde, ne de kadere bir dargınlık.
Sadece batan bir güneşin sulara bıraktığı kızıllık.
Yollar biter, sesler diner, içimde yalnız senin aydınlığın kalır.
Bir kuşun gökyüzüne kanat çırpıp kaybolması gibi bu an.
Ardımda bıraktığım tek gerçek, sana olan sonsuz bağlılığım.
Avuçlarımda biriken zamanı rüzgâra savuruyorum şimdi.
Sana çıkan bütün yolları kalbimle mühürleyip çekiliyorum.
Kelimeler yetersiz artık, sükût en büyük yeminim olsun.
Tükenen nefesimde bile yine senin adını soluyorum.
Hiç bitmeyecek bir aşkın gururuyla, huzurla...
Severek ölüyorum.