Nisan yağmurları kadar apansız geldin,
Nasılsa bir yalım gelip geçer diyen canevim;
Yüreğimin bulutlarına kanat taktığını gördüğünde,
Kafam karıştı, med cezirlerle sendeledim...
İki satır söz çubuğunu yakıpta dumanladığında,
Kapısına astığım prangalar inledi yüreğimin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta