Sevda Yazsın Şairler Şiiri - Kasım Kobakçı

Geceye selam verdik, ekranın masasında,
Işıltılı kırıklar, kalbimin yarasında,
Bir sevdanın enkazı, sanal ağ ortasında,
Böyle tınılı sesler, dereler sırasında.
Sanal labirentlerde, sustu sıfırlar, birler,
Kırgın gözlerde yaş var, suskun bütün şehirler.
*
Bak, şaşıp şu işe bak, her yan karanlık tuzak,
Dijital boşluklardan, yeşilin tonu uzak,
Faremin sesi tık tık, ekranlar ne çok kurak,
Algoritma içinde, kor ateşini bırak.
Çözmezler gizli kodu, dolaşır boş fikirler,
Yedi satır anlam ver, kırılsın sert zincirler.
*
Sanal gerçek ellerde, düşmüş sevda gözünden,
Benim kodum doğadan, aşkım sevgi özünden,
Koşar kodlar sanalda, döner insan sözünden,
Toprağı unuttular, sahte ekran yüzünden.
Yeşilden uzak hayat, kurtulmaz hiç esirler,
Zamanlardan kopmuşlar, şaşırmış tüm devirler.
*
Geç şu dar patikayı, arala kapıları,
Durdur çalışan kodu, al baskı çıktıları,
Bak öteye, dön geri, sar bütün anıları,
Orda hiç yüklenmemiş, gizli kod yapıları.
Hiç sevilmemiş dalı, kurumuş saf nehirler,
Dev ekranın ardında, ağlar meşe sedirler.
*
Yaslayınca sırtımız, koltukların içinde,
Toprağı can biliriz, koşup veri peşinde,
Adı unutulmuş aşk, eski kodlar izinde,
Çantada şifreler var, gönlümüzün yerinde.
Sırtımızda ağır yük, hasret saçar zehirler,
Düşünceler dağılmış, kül olmuş tüm sihirler.
*
Şimdi sabaha selam, yalanı kod siliyor,
Soğuk camlar ardından, böyle tını geliyor,
Sıfırla birin özü, karanlığı deliyor,
Kırık kalbin derdini, yalnız doğa biliyor.
Bozkırda yeşersin aşk, sussun sanal emirler,
Yeniden doğsun ümit, sevda yazsın şairler.