Sevda selleri Şiiri - Sami Özay

Hasretin beni çılgın yağmurlara sürükledi
Adını andım sevda kibritiyle kalbimi yaktım
Yollara çıktım yağan yağmura inat
Sevda çılgınlığıyla ıslandım
Dindiremedi yangınımı sağanak boşanan seller
Alamadı içimdeki belayı poyrazdan esen yeller
Rüzgâra kafa tuttum
Islak bedenimi ruhumun nehrine kayık yapıp
Akıntının tersine de olsa sen varsın diye
Acziyet içinde engelleri aştım
Islandıkça parçalandım
Her parçamda tekrar seni andım
Deryalar ortasında biçare sana yandım
Sular kifayetini yitirdi yangınıma ağladı
Denizlerin köpüğü sevdamı sayamadı
Rıhtımda kalan bedenim dondu
Sular içinde ruhum sensiz yandı
Firakın ayırdı ruhumla bedenimi
Ruhum suya düştü bedenim karada kaldı
Boğuldum hasret okyanusunda sensiz
Saflaştı diyormuş bana sevdamı bilmeyen hadsiz
Derin uzun yolları çetin aşk deryası
Sanki talihin ban yazdığı kara sevdası
Meçhule kapıldığım bu aşk deryasında
Sürünerek erdim kemale
Bin zatın nasihatinden daha etkili aşk denen tatlı musibet
Kim dinler kim okur bu sürgünümü
Kimler anlar aşkın kemale erdirdiğini
Ruh çıkmazından gönül deryasına kimler köprü olur
Mahzun gönüller neyle teselli olur

Sevdam ibret olsun aleme
Sana yazıyorum gelen Azrail olsa bile
Kapılıp gidiyorum bahtımda esen yele
Sana geliyorum dur deme sakın boğulduğum sele