Sevda... Şiiri - Tuncay Aytaç

Son gülümsemen bir yıldız gibi parlamıştı gözlerimde.
O yıldız ki; göğün alnında asılı.
Bitmeyecek bu sevda be gülüm!
Bu sevda Kader denilen yerde yazılı.

Üç beş arşın bez ile gideceğiz bu dünyadan.
Ne olur uyandırmayın beni, sevda denilen rüyadan.
Dilimi kanatırcasına ısırıyorum aşktan mütevellit.
Kimseler duymasın bu sevdayı
Ben, bir garip sen ise aşk makamında elit

Sırrıma ermesin kimse,
Düşmek istemem el diline
Muhtacım inan ki muhtaç bir yudum gülümsemene.

Hazan vaktidir yapraklar kazal oldu bağında.
Aşk ile Naçar kaldım, puslarla kaplı gönül dağında.
Mutluluktan mest olmuş aşıklar geziyor Elele.
Ah ne kötü bir bahtım varmış kapında oldum köle.
Anladım şimdi bülbül halinden
Şakıyıp durur, kavuşamayacağı güle.

Sabaha uyandım sensizlik azap,
Ne kadar yalanmış gece gördüğüm serap.
Gönül bahçesi her mevsim sensiz ve harap.
Sessizliğe gömülüp gezerim hep kuytularda.

Yakutsun incisin desem, anlamı yok dünyevi değerlerin.
Sensizlik ne bedbaht bir hal ki,
Tadı yok sensiz uyandığım seherlerin.
Gün yüzünü ağartırken veda etmiyor ki geceye.
Yine batacak güneş aşk misali, buruk bir tat bırakacak dilden düşen heceye.

Sevda yolları ne kadar da engebeli.
Yine aklıma düştü yarin beyaz teni, ince beli.
Sen, düşer aklıma, gözler duygu seli.
Ah! Bu aşk deli divaneye döndürdü beni.

Ak sakallı kocalara sordum bu sevdanın çıkış yolunu.
Dedim ki, bu sevda bağladı elimi kolumu.
Dediler ki; bu bir kara sevdadır,
Kurtuluşu yoktur, sen çizmişsin yolunu.
Yaradana emanetsin ki; hayreylesin sonunu.

Biraz merhamet eyle, gül yüzlü sultanım.
Çok şey istemiyorum ki, bir kez gülümse
Yanan yüreğime biraz su serpilsin be canım.
Bir avuntu bırak bu sevdanın hatırına.
Avunayım biraz merhametinle gülsün yüzüm.