Bende her çocuk gibi kendi özlemlerimi kendi hayallerimi geleceğe kendimce bir şeyler vermek için uğraş vermeye çalıştım.
Yaşım çok ufaktı.14 ünde var yok idim
Hayat denen o uzun yolda yürümeye ve ayaklarımın üzerinde durmaya çalışmaya çalışıyordum.
Hayatın acımasız karanlık yollarında cılız güçsüz bedenimle savaş vermeye başlamıştım.
Her şeye rağmen hayata tutunmaya ve hayata sevdalanmaya sevmeye gelecekten ümît etmeye çalışıyordum.
Çalışıyordum.
Çünkü başka çarem varmıydı ki...
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta