Sessizlik Evreni Şiiri - Mehmet Bildir

Mehmet Bildir
186

ŞİİR


10

TAKİPÇİ

Sessizlik Evreni

Sessizlik Evreni

Ben bugün seni anlatmak istedim,
Ama kelimelerim sustu, ellerim titredi.
İçimdeki duygular bir fırtına gibi,
Ama dışarıya çıkacak kapıyı bulamadı.

Belki sağırdım, belki dilsiz;
Ya da içimdeki evren,
Henüz senin gözlerinle konuşacak kadar cesur değildi.
Çünkü bir insanı anlamak,
Bir camı kırmadan dokunmak gibiydi—
Her kelimem, her nefesim,
O kırılgan camın üzerine düşen bir damla gibi titrek.

Sevmenin ne demek olduğunu,
Sevebilmenin ne kadar ağır bir yük olduğunu,
Düşüncelerim dışarıya fısıldamak istedi,
Ama dudaklarımın ötesinde
Sessizliğin derin kuyusu vardı.

İçimde binlerce kapı var;
Her biri başka bir boyuta açılıyor.
Bir odada kaybolmuş umutlar,
Diğerinde kırık bir hayalin yansıması,
Ve aralarda sen…
Sen, benim anlatamadığım,
Ama bütün evrenimi dolduran sessiz çığlık.

Ben sana bir şiir yazmak istedim,
Ama her kelime,
Kendi gövdesinde bir evren taşıyordu.
O yüzden sustum;
Çünkü senin kırılmaman,
Bütün bu duyguların varoluşundan daha değerliydi.

Ve işte şimdi,
Bu sessizliğin kıyısında,
Kendi içimde bir öykü büyüyor.
Hüzün, sevda, korku ve umut…
Hepsi iç içe,
Ve hiçbir yere ait değil.
Sadece bana, sadece sana ait bir dünyada.

Benim içimde bir deniz var;
Her dalgasında bir sen,
Her köpüğünde bir anı,
Ve her derinliğinde suskunluk…
Denizler kadar geniş,
Geceler kadar karanlık,
Ve yıldızlar kadar uzak…
Ama yine de, her fırtınada sana yakın.

Zaman, sessizce akar içimde;
Her an, bir kapı açar,
Her nefes, bin duyguyu serbest bırakır.
Kimi zaman hüzünle dolu bir avluya düşerim,
Kimi zaman umutla parlayan bir bahçede yürürüm;
Ama her yol, seni gösterir bana.

Belki bir gün,
Bir kelime fısıldayacak dudaklarımdan;
O zaman anlayacaksın,
Ben seni anlatmak isterken,
Aslında bütün evrenimi sana açmak istemiştim.

Ve finalde…
Sen, sessizlik evreninin içinde bir ışık gibi,
Kırılmadan, parlayarak duracaksın;
Ben ise,
Her dizede sana uzanan ellerimle
Kendi içimdeki fırtınayı, kırılgan umutları,
Sessiz çığlıkları ve bekleyen bin kapıyı taşımaya devam edeceğim.

Çünkü biz,
Sadece birbirimize ait olan bu evrende,
Kırılmadan sevebilen iki yalnız ışığız;
Ve bütün sessizlikler,
Sonunda bizim içimizde yankılanan bir aşkın melodisine dönüşecek.

Ve unutma…
Benim sessizliğim,
Her kelimeye dönüşmeyi bekleyen bir evren;
Sen ise,
O evrenin en nadide yıldızı,
Karanlıkta parlayan, kırılmadan duran,
Ve sonsuzluğu kendi sessizliğinde taşıyan…

Mehmet Bildir
Kayıt Tarihi : 22.8.2025 00:23:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!