SESSİZLİĞİNDE BEN
Gidişinin ardından sana neden diye sormadım,
kendime döndüm.
Hangi sessizliğinde seni duymadım?
Hangi gülüşünün ardında
sakladın kırılan yerlerini?
Yanındaydım belki,
ama insan bazen
en yakınındakine bile
yetişemiyormuş.
Şimdi geriye dönüp
bütün anıları tek tek yokluyorum.
Bir kelime arıyorum, bir bakış,
küçücük bir işaret...
Belki de bana “kal” demeni bekledim,
oysa sen çoktan sessizliğin içinde
yardım istiyordun.
Sana kızmıyorum.
Sadece keşke biraz daha dikkatle baksaydım
gözlerinin sustuğu yere.
Keşke sevgimin sana ulaştığını
sen buradayken bilseydim.
Şimdi yokluğun bir boşluk değil içimde.
Tuhaf ama gerçek...
Sen gittikçe
hatıran daha çok yer kaplıyor hayatımda.
Ve ben artık
neden gittiğini sormuyorum.
Bazı soruların cevabı yoktur.
Ben yalnızca seni neden zamanında
duyamadığımı düşünüyorum.
Belki bunu da
hiç öğrenemeyeceğim.
Ama bir şeyi biliyorum:
İnsan bazen gider...
Sevgi kalır.
Sevgi kalır.
Kıymet Güzeliş | KGzls
Sözlerin İçsel İzleri — 06
Kayıt Tarihi : 29.10.2026 09:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Sessizliğinde Ben”, bir gidişin ardından geriye dönüp söylenenleri ve söylenemeyenleri yeniden dinleyen bir insanın iç konuşmasını anlatıyor. Bu şiirde anlatıcı, karşısındakine neden gittiğini sormak yerine kendi hatıralarına dönüyor. Bir gülüşün ardında saklanan kırgınlığı, sessizliğin içinde fark edemediği bir işareti arıyor. Yakın olmanın her zaman birbirini duyabilmek anlamına gelmediği düşüncesi, şiirin merkezinde yer alıyor. Dizelerdeki “keşke”, sevginin zamanında hissedilip hissedilmediğine dair cevapsız bir soruyu taşıyor. Geçmişi yeniden yoklamak bütün soruları çözmüyor; fakat anlatıcının içinde kalan sevgiyi görünür kılıyor. “Sözlerin İçsel İzleri” koleksiyonumun altıncı şiiri olan bu eser, yokluğun içinde büyüyen hatıraya ve bir gidişin ardından da yaşamayı sürdüren sevgiye ses veriyor. Kıymet Güzeliş | KGzls
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!