Sessizliğin içinde

Seninle geçen anlar hep başlangıçta bir iz kaldı, Giderken ardına baktım, durakladın, yüzün soldu. Gecenin karanlığında adın dudaktaydı, Sabah olduğunda baktım ki yalnızlık yine yaklaştı.
Kafeler doldu insanla, masanda yer kalmadı hiç, Ben hala aynı köşede, elinde hayâlin, bekliyorum. Geçenler yüzüme baktı, ne sordu, ne durdu geçti, Yalnızlık eski bir dost gel, oturdum, dedi oturdum.
Özlem bu ne elenmek, ne bağırmak, ne gitmek, Sadece orada durmak, seninle dolup taşmak. Bir fincan soğuk kahve, bir gürültü gürültüsü Ve sen her yerde sen ama hiçbir yerde sen yok.