SESSİZCE TÜKENDİM Şiiri - Osman Işık 2

İyi değilim... Bunu kimseye anlatamıyorum. Çünkü bazı acılar vardır; anlattıkça hafiflemez insanın içinde, aksine her kelimede biraz daha derinleşir. Soruyorlar, "Nasılsın?" Gülümsüyorum, "İyiyim," diyorum. Oysa içimde kocaman bir sessizlik, her defasında gerçeği yüzüme vuruyor: Hayır, iyi değilsin... Geceleri herkes uykuya dalarken ben kendi içimde uyanıyorum. Tavana bakıp geçmişi sorguluyorum. Nerede kırıldım, hangi cümlede sustum, hangi vedada eksildim, hangi insanın ardından kendimden bir parça bıraktım, inanın artık ben bile bilmiyorum. Bazen insan ağlamıyor diye canı yanmıyor sanıyorlar. Oysa bazı insanlar gözyaşlarını çoktan içine akıtmayı öğrenmiştir. Ben de öyle öğrendim... Kimse üzülmesin diye sustum, kimse merak etmesin diye güldüm. Birisi hâlimi sormasın diye "Yok bir şey," dedim. Ama vardı... Hem de anlatmaya ömrümün yetmeyeceği kadar çok şey vardı. İçimde yarım kalmış cümleler, kapanmamış defterler, unutamadığım yüzler ve kimseye gösteremediğim yaralar vardı. Bir de kendim vardım... Eskiden daha kolay gülen, insanlara daha kolay inanan, birinin "Yanındayım," demesini gerçekten yüreğine koyan ben... Şimdilerde biri "Merak etme," dediğinde içimden bir ses fısıldıyor: "Merak et, çünkü gidenlerin çoğu bir zamanlar kalacağına söz vermişti." İyi değilim... Bazen bir şarkı açıyorum, sözleri benden habersiz içimdeki yaraları anlatıyor. Kapatıyorum... Bazen eski mesajlara bakıyorum, sonra telefonu sessizce bırakıyorum. Çünkü insan bazen özlediği kişiyi değil, o kişinin yanındayken kaybetmediği kendisini özlüyormuş. Belki de ben en çok eski hâlimi özledim. Daha temizdi kalbim, daha az korkardı, birini severken ayrılığı düşünmezdi. Mutluluğun ardından gelecek acıyı hesaplamazdı. Şimdi sevsem korkuyorum, bağlansam tedirgin oluyorum. Güzel bir şey yaşasam bile içimde bir yer, bunun da bir gün biteceğini söylüyor. Çünkü hayat insana bazen tam da "Bu defa oldu," dediği yerde yeniden yalnız kalmayı öğretiyor. İyi değilim... Ama kimseye öfkeli de değilim. Belki biraz kendime kırgınım. Herkesi anlamaya çalışırken kendimi anlamayı ihmal ettiğim için... Herkesin yarasına merhem oldum, kendi yaralarımı görmezden geldim. Herkese "Geçer," dedim, kendime bir türlü söyleyemedim. Herkese güçlü olmayı öğütledim, yorulduğumu ise kimseye anlatamadım. Şimdi içimde öyle bir yorgunluk var ki ne uyumakla geçiyor ne konuşmakla hafifliyor. Ağlasam dinmiyor, sussam içimden eksilmiyor. Çünkü bazen insanın anlatacak binlerce sözü olur da bir tek dinleyeni olmaz. İyi değilim... Belki bugün ilk defa bunu saklamıyorum. Yarın yine güleceğim, yine insanlara iyi olduğumu söyleyeceğim. Yine kimsenin omzuna yük olmamak için kendi yükümü kendim taşıyacağım. Ama bir şeyi bilsinler: Bazı gülüşlerin ardında koca bir ömrün sessizliği saklıdır. Benim gülüşümde de kimsenin bilmediği nice hikâye var. Bir gün beni sessiz, uzaklara dalmış ve biraz da dalgın görürseniz hemen ne olduğunu sormayın. Belki anlatamam... Belki kelimeler boğazımda düğümlenir. Sadece yanımda durun. Çünkü bazen insanın ihtiyacı bir nasihat, bir çözüm ya da uzun cümleler değildir. Bazen tek ihtiyacı, herkes giderken gitmeyen bir insandır. Ve şimdi... Belki kırıldım, belki çok yoruldum, belki içimde bin defa dağıldım. Ama hâlâ buradayım. Hâlâ nefes alıyorum. Hâlâ kalbimin bir köşesinde kimsenin söndüremediği küçücük bir umut taşıyorum. Yarın sabah yine gözlerimi açacağım. Belki her şey aynı olacak. Belki hiçbir şey değişmeyecek. Ama bu defa kendime başka bir söz vereceğim: Herkesi kurtarmaya çalışırken kendimi kaybetmeyeceğim. Herkesin elini tutarken kendi elimi bırakmayacağım. Çünkü artık anladım; insan bazen birinin gelip kendisini kurtarmasını beklerken kendi yaralarına merhem olmayı öğrenmeli. Ben bugün iyi değilim... Belki yarın da olmayacağım. Ama bir gün, gerçekten iyi olduğum bir sabaha uyanırsam bugünleri hatırlayıp sessizce kendime şunu söyleyeceğim: Meğer ben bitmemişim... Sadece herkese yetişmekten kendime geç kalmışım.