Sessizce Şiiri - Halil Kumcu

Bulutlar gök maviliğinde asılı;
Ha yağdı ha yağacak gözlerim.
İncecik bir çisenti, upuzun bir keder,
Sebebini bile bilmediğim, içimde gizemim.

Yaraladın iliklerime dek;
Kalbimin üstüne biniyor yüzün.
İlkbaharı bilmem, yaz hiç uğramadı ki,
Damarlarımdan akarken hüznün.

Nasıl da yenildim derin çizgilerde;
Issız toprakta bir nokta gibi eridim.
Seslensem duyar mıydın beni?
Küflü bir gönle sığınmak istedim, beceremedim.

Avuçlarına yığılan garip düşlerim,
Bir sığıntı şimdi gözbebeklerinde.
Sessizlik büyüyor, büyüdükçe kararıyor;
Susuyor yalnızlığın anadilinde.

Kimsenin kimseyi anlamadığı bir dünya bu;
Aldanışlar kurşuni bir renk gibi solarken.
Bir iç çekişte binlerce can kırıkları dökülür;
Kirpiklerinden sessizce geçmek isterken.

Bir gülüş kaldı belki hatıranda,
Bir de ben, unutulmuş bir sokak gibi.
Ne dokunabildim ne de gidebildim,
Sessizliğin içimde yankı gibi.

Şimdi sensiz geçen her dakikada,
Bir şiirin son dizesi eksik kalır.
Hep o “an”da asılı duran fotoğraftaki,
Sensizlik içimi acıtır.

📍Şair Notu: Sevgili dostum, bu şiiri okurken belki sen de kendi sessizliklerinin içinde bir yankı duyacaksın. Her insanın kalbinde anlatamadığı, kimseyle paylaşamadığı bir sızı vardır. Benimki biraz fazla sustu, biraz fazla içine kapandı belki… Ama eminim senin de içinde, adını koyamadığın bir “suskun acı” gizlidir. Bak, ben kelimelerle anlattım; sen belki gözyaşlarınla anlatıyorsun, belki de geceleri içinden geçen cümlelerle… Ne fark eder? Hepimiz aynı yalnızlığın farklı odalarında oturmuyor muyuz? Ben bu şiiri, içimde büyüyen sessizliği paylaşmak için yazdım. Bazen bir dost arar insan; “ben de böyle hissettim” desin yeter. İşte o yüzden buradasın. Okuyorsun, hissediyorsun, anlıyorsun. Ve unutma… Sessizlik sandığımız kadar boş değildir; içinde en büyük çığlıklar saklıdır. Belki de bu yüzden ben sustum, şiir konuştu.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•İnsan, en çok anlaşılmadığında susar.
•Sensizlik, bitmeyen bir şarkının susturulmuş nakaratıdır.

7 Ağustos 2021 / Cumartesi / Ankara