Sessiz Yangın Şiiri - Yahya Kaydul

İçimiz yanardağ,
Dışımız gökkuşağı gibi.
Herkese derman,
Kendimize zehir olduk.

Gülüşümüz maske, bakışımız sır,
Yükümüz ağır, yolumuz nasır.
Başkasına bahar, kendimize kış,
Ömrü başkasının ipiyle dokuduk.

Bir teselli beklerken her kapı çalana,
Tuz olduk gurbette her yaralana.
Kendi yangınımızda bir damla su yokken,
Ellerin çölüne derya olduk.

Şimdi sönmez bu nar, dinmez bu sızı,
Alnımıza yazılmış yalnızlığın izi.
Güneşi sunduk da karanlıkta kalanlara,
Kendi gecemizde kaybolup gittik