Sessiz Umutlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Solmuş orada, sessiz umutlar,
Her cana derinden, dokunuyor acılar.
Donup usulca, taş kesilmiş yürekler,
Boşlukta delice, zaman akıp gider.
*
Gözlerde hüzün, süzülüyor yaşlar,
Canlanıp anılar, belirmiş gölgeler.
Bükülmüş sessizce, yorgun düşen ruhlar,
Filizlenir belki, yarına dair umutlar.
*
Ezgiler fısıldıyor, ovalardaki rüzgar,
Suskun hallerine, şahit olmuş dağlar.
Savrulup hayatlar, kaybolmuş izler,
Örüyor dertlere, ağlarını kader.