Sessiz Umut Şiiri - Hamit Atay

Sessiz Umut
Ben umudu
yüksek sesle çağırmadım hiç.
Gürültüden korkar çünkü,
kalabalıkta kaybolur.
Sessiz geldi bana,
geceyle birlikte.
Kimse görmedi,
kimse duymadı.
Bir ben hissettim
içimde yer açtığını.
Ne söz verdi,
ne yemin etti.
Sadece
“buradayım” dedi
ve sustu.
Kırıklarımı saymadı,
yaralarımı kurcalamadı.
Yanıma oturdu,
acıma eşlik etti.
İyileşmek bazen
böyle başlar.
Gün doğarken değil,
kimsenin bakmadığı bir anda
ışık yaktı içimde.
Öyle parlak değil,
ama yetti bana.
Artık biliyorum:
Sessiz umut
en çok dayananıdır.
Gitmez,
bıkmaz,
unutmaz.
Ben yürürken
adımlarımı saymaz,
düştüğümde
beni izler.
Kalkacağımı bilir.
Ve bir gün,
kimseye anlatmadan
yeniden güleceğim.
Sebebini sormayacaklar,
ben de söylemeyeceğim.
Çünkü bazı umutlar
paylaşılmaz.
Saklanır,
korunur
ve yaşatır
Hamit Atay